kepada negara Mali yang sudah rapuh dan satu provokasi kepada kumpulan Islam radikal di Sahel serta di rantau Afrika Barat secara umumnya.
Satu kemungkinan akibat campur tangan Perancis itu ialah tidak akan dapat menyelesaikan masalah Mali yang pelbagai dan hanya akan memerangkap Mali sebagai sebuah negara yang gagal.
“Pemimpin, kebanyakan mereka rasuah dan zalim, kekurangan kredibiliti dan legitimasi politik. Mereka masih menari lagu sipenjajah untuk memenangi nikmat dari dia, “marah seorang pegawai Mali yang bekerja di pejabat Presiden interim Dioncounda Traore ketika bercakap kepada pihak media.
Penganalisis di rantau Afrika Barat percaya bahawa Presiden Perancis Francois Hollande telah menggunakan senjata dan askar Perancis di atas tanah Mali dengan tujuan tunggal, iaitu untuk mengeksploitasi sumber asli Mali, termasuk uranium, emas, minyak, dan pelbagai mineral yang jarang ditemui. Justeru, ia menjadi salah satu sebab mengapa negara-negara Eropah yang lain tidak begitu berminat untuk menyokong serangan tentera Perancis.
Di samping untuk melawan kumpulan Islamis Sahelian, yang hampir semua juga terlibat dengan yang perkara jahat, penyeludupan kokain dan penculikan untuk keuntungan kewangan, Perancis juga akan mempunyai berdepan dengan politik kompleks puak di utara Mali puak.
April lepas, ekoran rampasan kuasa di Bamako yang menggulingkan Kerajaan yang dipilih secara demokratik Presiden Amadou Toumane Touré, dua kumpulanTuareg, mouvement Libération Negara pour la de l’Azawad (MNLA) dan kumpulan berkaitan al-Qa’ida berkaitan Ansar Dine (Pembela Iman) telah menawan kawasan besar utara Mali, termasuk bandar-bandar Kidal, Timbuktu dan Gao. MNLA, sebuah organisasi sekularis, telah berjuang untuk pembebasan tanah air daripada Tuaregs.
Walau bagaimanapun, Ansar Dine yang bergerak seiring dengan kumpulan-kumpulan Islamis Islamis di rantau ini, al-Qaeda di Maghreb (AQIM) dan Jamat Tauhid Wal Jihad Fi Garbi Afriqqiya (Pergerakan Tauhid dan Jihad di Afrika Barat (MUJAO )), cepat mengenepikan MNLA. Kemenangan mereka membenarkan mereka untuk mengenakan tafsiran syariah Salafi sederhana di kawasan-kawasan di bawah kawalan mereka.
Pemimpin Ansar Dine, Iyad Ag Ghaly, yang juga seorang tokoh romantis dan sehingga baru-baru ini telah dikenali berjuang menjadi sebahagian keseronokan hidup, bukan seperti Mullah Omar. Kebelakangan ini, beliau telah bercakap dengan pengantara Burkinabé dalam usaha untuk mengelakkan tindakan ketenteraan terhadap Islam. Tetapi pemimpin puak-puak di utara Mali tidak sepenuhnya mempercayai Ag Ghaly.
AQIM adalah satu cabang kumpulan Salafi (Salafiste Groupe pour le benaran et le Combat (GSPC)), yang menganggap kumpulan itu satu cabang Groupes Islamiques Armées (GIA). Namun terdapat bukti, bagaimanapun, mencadangkan bahawa GIA adalah dicipta oleh perkhidmatan perisikan Algeria, KOTA du Renseignement et de la sécurité (DRS).
Sudah tentu pemimpinnya, Djamel Zitouni, adalah seorang ejen DRS. Sumber-sumber perisikan AS kini mengakui bahawa pengeboman pada tahun 1995 di Perancis yang telah dipersalahkan keatas GIA, sebenarnya adalah perbuatan DRS pada usaha untuk mencela pelampau. DRS telah banyak menyusup dalam kedua-dua kumpulan GSPC dan AQIM, yang masih aktif di kawasan Sahara dan Sahel.
Beberapa pemimpin GSPC dan AQIM telah mempunyai hubungan dengan DRS atau melalui agen langsung. Mereka termasuk yang terkenal sebagai Amari Saifi (‘El telefon’), yang pada tahun 2003 mengambil 32 tebusan pelancong Eropah di Sahara serta Mokhtar Mokhtar bel, pemimpin pembelot AQIM, yang mendakwa bertanggungjawab atas penculikan pekerja asing pada 16 Januari, termasuk warga British dan Amerika, yang terlibat dalam bidang gas di Algeria, berhampiran sempadan Libya.
Pemimpin MUJAO, Sultan Ould Badi juga dipercayai berhubungkait dengan DRS.
Hubungan antara intelijen Algeria dan kumpulan Islamis menjelaskan mengapa hanya beberapa ratus pejuang Islam mampu untuk merampas dengan mudah agenda nasionalis Tuareg yang menuntut kemerdekaan wilayah Azawad. Pasukan khas Algeria disyaki telah membantu mereka dalam banyak gerakan tentera dan politik mengalahkan MNLA.
Kerana sebab-sebab yang tersendiri Algeria telah sentiasa menentang penubuhan pemerintahan sendiri puak pemisah di Sahel. Algeria lebih sentiasa prihatin kepada pemisah etnik daripada fundamentalisme Salafi. Oleh itu, Algeria menggunakan kumpulan Islamis untuk menggagalkan projek MNLA. Perkhidmatan perisikan di Washington dan Paris juga tahumengenai perkara ini.
Algeria telah enggan menyokong projek Perancis campurtangan di Mali, kedudukan yang tidak boleh diterima oleh kebanyakan pendapat di Afrika tetapi ia telah berbuat demikian selepas tekanan dari kedua-dua Washington dan Paris.
Pada akhir Oktober, Setiausaha Negara AS, Hillary Clinton, pergi ke Algiers untuk meletakkan tekanan ke atas Presiden Abdelaziz Bouteflika supaya bergabung dengan Perancis dan Amerika Syarikat bagi kononnya menghapuskan pengganas di Mali.
Bouteflika di pihaknya telah memberi syarahan kepada Clinton tentang realiti Sahel dan ketiadaan kerajaan yang bertanggungjawab dan boleh dipertanggungjawabkan di Bamako. Beliau menggesa Hillary untuk membenarkan Algeria dan ECOWAS, organisasi serantau, bersama-sama dengan Kesatuan Afrika, mencari penyelesaian politik antara Bamako dan pemberontak dan kemudian membasmi infrastruktur pengganas di utara Mali.
Washington dan Paris, bagaimanapun, tidak memberikan ‘lampu hijau’ sebarang usaha pengantaraan bagi mencapai mana-mana peluang kejayaan – terjemahan bebas dari Muslim News
