Kerajaan perlu menjelaskan mengapa kos hutang terus meningkat, sedangkan rakyat masih bergelut dengan kos sara hidup dan menuntut perkhidmatan awam yang lebih baik.
Belanjawan sepatutnya menjadi cerminan keutamaan sesebuah kerajaan. Namun, apabila kerajaan mengunjurkan RM61.01 bilion untuk membayar caj khidmat hutang pada 2027, persoalan besar yang wajar dibangkitkan ialah: berapa banyak lagi hasil negara yang perlu digunakan untuk menanggung hutang sebelum kerajaan benar-benar mempunyai ruang kewangan yang lebih luas untuk rakyat?
Angka yang dilaporkan Kementerian Kewangan itu bukan kecil. Caj khidmat hutang Persekutuan dijangka meningkat 6.5 peratus daripada RM57.3 bilion pada 2026 kepada RM61.01 bilion pada 2027. Pada masa sama, hasil kerajaan diunjurkan sebanyak RM380.8 bilion. Ini bermakna kira-kira RM16 daripada setiap RM100 hasil kerajaan akan digunakan untuk membayar faedah dan keuntungan hutang sedia ada.
Angka ini sepatutnya menjadi amaran kepada kerajaan supaya tidak terlalu selesa dengan penurunan defisit fiskal semata-mata, sebaliknya memberi perhatian lebih serius terhadap kos sebenar yang terpaksa ditanggung negara akibat hutang terkumpul.
Hutang bukan sekadar angka di atas kertas
Kerajaan mungkin berhujah bahawa pengurangan defisit membuktikan kedudukan fiskal negara semakin baik. Memang benar, defisit fiskal diunjurkan menurun daripada 3.6 peratus KDNK pada 2026 kepada 3.3 peratus pada 2027, manakala nisbah hutang Persekutuan kepada KDNK dijangka turun daripada 64 peratus kepada 63.7 peratus. Namun, angka tersebut tidak menghapuskan persoalan tentang kos hutang yang terus meningkat.
Hakikatnya, defisit yang semakin kecil tidak semestinya bermaksud perbelanjaan faedah akan terus menurun. Hutang terdahulu masih perlu ditanggung, dan kerajaan perlu terus membiayai komitmen kewangan yang telah dipersetujui.
Oleh itu, rakyat berhak menuntut penjelasan yang lebih mendalam daripada sekadar pengumuman bahawa defisit berjaya dikurangkan. Berapakah jumlah penjimatan sebenar yang dapat dinikmati rakyat? Apakah hasil daripada pinjaman terdahulu? Dan sejauh manakah setiap ringgit yang dipinjam telah meningkatkan produktiviti, pendapatan negara serta taraf hidup rakyat?
Soalan ini bukan bertujuan menolak keperluan kerajaan berhutang. Negara memerlukan pembiayaan untuk membina infrastruktur, menyediakan kemudahan awam dan merangsang ekonomi. Namun, pinjaman yang dibuat tanpa penilaian keberhasilan yang tegas berisiko meninggalkan komitmen kewangan kepada generasi akan datang tanpa pulangan yang setimpal.
Mengapa rakyat perlu terus berkorban?
Kerajaan telah melaksanakan penyasaran subsidi sebagai sebahagian daripada usaha mengawal perbelanjaan dan memperkukuh kedudukan fiskal. Langkah sedemikian boleh mempunyai alasan ekonomi, khususnya untuk mengurangkan ketirisan dan memastikan bantuan sampai kepada kumpulan yang layak.
Namun, persoalannya ialah sama ada penjimatan yang diperoleh benar-benar diterjemahkan kepada manfaat yang dapat dirasai rakyat.
Apabila subsidi disusun semula, rakyat memerlukan jaminan bahawa golongan berpendapatan rendah tidak terperangkap dalam tekanan kos pengangkutan, makanan dan keperluan harian. Jika kerajaan meminta rakyat menerima perubahan dasar atas nama disiplin fiskal, kerajaan juga mesti menunjukkan disiplin yang sama dalam mengawal perbelanjaannya sendiri.
Tidak memadai sekadar menyatakan bahawa subsidi telah disasarkan dengan lebih baik. Kerajaan perlu membentangkan hasil yang boleh diukur, termasuk penjimatan bersih, kos pelaksanaan, ketepatan penerima dan kesan terhadap perbelanjaan isi rumah.
Disiplin fiskal tidak boleh hanya dirasai oleh rakyat melalui perubahan subsidi; ia mesti turut dibuktikan melalui kecekapan perbelanjaan kerajaan.
RM61 bilion: Apakah yang terpaksa dikorbankan?
Perbelanjaan mengurus Persekutuan bagi 2027 diunjurkan sebanyak RM376.8 bilion, manakala perbelanjaan pembangunan dianggarkan RM83 bilion. Caj khidmat hutang pula mewakili kira-kira 16.2 peratus daripada perbelanjaan mengurus.
Angka ini menunjukkan besarnya komitmen kewangan yang perlu ditanggung kerajaan setiap tahun. Walaupun caj khidmat hutang tidak boleh dianggap sebagai wang yang boleh dipindahkan begitu sahaja kepada sektor lain, jumlah tersebut tetap menggambarkan ruang fiskal yang telah terikat dengan komitmen terdahulu.
Setiap ringgit yang digunakan untuk membayar faedah hutang ialah ringgit yang tidak boleh digunakan semula untuk tujuan lain dalam tahun yang sama. Justeru, semakin besar komitmen berkenaan, semakin penting kerajaan memastikan baki peruntukan dibelanjakan secara cekap dan memberikan pulangan terbaik.
Rakyat mahu melihat sekolah yang selamat, hospital yang mempunyai kemudahan mencukupi, jalan raya yang diselenggara dengan baik dan bantuan kebajikan yang sampai kepada mereka yang benar-benar memerlukan. Mereka juga mahu peluang pekerjaan berkualiti, pendapatan yang lebih baik dan dasar yang membantu anak muda memiliki rumah.
Persoalannya bukan sama ada kerajaan membelanjakan wang untuk sektor-sektor tersebut. Persoalan yang lebih penting ialah sama ada setiap peruntukan benar-benar mencapai sasaran, mengurangkan masalah sedia ada dan memberikan manfaat yang setimpal dengan wang yang dibelanjakan.
Kerajaan tidak boleh sekadar menyalahkan warisan hutang
Dalam kenyataan prabelanjawan, Kementerian Kewangan menyatakan bahawa kerajaan mewarisi beban hutang melebihi RM1.2 trilion atau lebih 60 peratus daripada KDNK pada 2023.
Fakta sejarah ini penting untuk memahami kedudukan fiskal negara. Namun, setelah mengambil alih pentadbiran, kerajaan semasa turut memikul tanggungjawab untuk menentukan hala tuju hutang, perbelanjaan dan hasil negara.
Warisan hutang boleh menerangkan mengapa komitmen kewangan begitu besar, tetapi ia tidak boleh dijadikan jawapan kekal kepada setiap persoalan tentang prestasi fiskal. Rakyat berhak menilai keputusan yang dibuat oleh pentadbiran semasa, termasuk keberkesanan reformasi, kawalan perbelanjaan dan keupayaan meningkatkan hasil tanpa menambah tekanan kepada golongan berpendapatan rendah.
Jika kerajaan mendakwa pembaharuan fiskal telah membuahkan hasil, bukti kejayaan itu perlu dilihat bukan sahaja pada penurunan nisbah defisit, tetapi juga pada pengurangan ketirisan, peningkatan produktiviti, keberkesanan perkhidmatan awam dan kemampuan rakyat menghadapi kos sara hidup.
Kerajaan tidak boleh hanya meminta rakyat bersabar kerana hutang diwarisi. Pada masa yang sama, pengkritik juga perlu mengakui bahawa beban hutang terdahulu tidak dapat dihapuskan serta-merta. Yang wajar dipersoalkan ialah sejauh mana kerajaan berjaya mengurus beban tersebut secara telus dan berkesan.
Lima tuntutan yang perlu dijawab kerajaan
Bagi memastikan Belanjawan 2027 tidak sekadar menjadi dokumen perbelanjaan tahunan, kerajaan perlu memberikan penjelasan yang lebih terperinci tentang pengurusan hutang negara.
Pertama, dedahkan trajektori hutang secara menyeluruh.** Rakyat perlu mengetahui jumlah hutang terkumpul, hutang baharu, pembayaran pokok dan caj faedah secara berasingan supaya kedudukan sebenar kewangan negara dapat dinilai.
Kedua, bentangkan hasil setiap pinjaman.** Bagi projek pembangunan utama yang dibiayai melalui pinjaman, kerajaan perlu menerangkan kos, kemajuan pelaksanaan, manfaat ekonomi dan ukuran keberhasilannya.
Ketiga, buktikan penjimatan subsidi.** Penjimatan daripada penyasaran subsidi perlu dilaporkan dengan jelas, termasuk bagaimana wang tersebut digunakan dan sama ada golongan rentan menerima perlindungan yang mencukupi.
Keempat, perketat kawalan perbelanjaan.** Projek yang lewat, kos yang meningkat tanpa justifikasi dan program yang gagal mencapai sasaran perlu diteliti. Wang awam mesti dinilai berdasarkan hasil, bukannya jumlah yang telah dibelanjakan semata-mata.
Kelima, tetapkan sasaran pengurangan beban faedah.** Selain sasaran defisit dan nisbah hutang kepada KDNK, kerajaan perlu menerangkan strategi jangka sederhana untuk memastikan caj khidmat hutang tidak terus menekan hasil negara.
Disiplin fiskal mesti dibuktikan, bukan sekadar diumumkan
Belanjawan 2027 memperlihatkan satu percanggahan yang perlu dijelaskan: kerajaan menyasarkan pengurangan defisit dan nisbah hutang, tetapi pada masa sama mengunjurkan caj khidmat hutang meningkat kepada RM61.01 bilion.
Keadaan ini tidak dengan sendirinya membuktikan bahawa keseluruhan dasar fiskal kerajaan gagal. Namun, ia cukup untuk menuntut penelitian yang lebih ketat terhadap keberkesanan pengurusan hutang dan keutamaan perbelanjaan negara.
Kerajaan perlu membuktikan bahawa setiap keputusan fiskal dibuat dengan mengambil kira kepentingan rakyat, bukannya sekadar memastikan angka belanjawan kelihatan terkawal.
Rakyat tidak sepatutnya hanya menjadi pihak yang diminta memahami tekanan kewangan kerajaan. Mereka juga berhak mengetahui bagaimana wang negara diurus, mengapa komitmen hutang terus meningkat dan apakah langkah konkrit untuk mengurangkan beban itu pada masa depan.
Akhirnya, ukuran kejayaan Belanjawan 2027 bukan sekadar sama ada defisit dapat diturunkan, tetapi sama ada kerajaan mampu mengurus hutang dengan bertanggungjawab tanpa mengorbankan kesejahteraan rakyat dan peluang generasi akan datang.
Rujukan utama
Kementerian Kewangan Malaysia — [Ucapan Belanjawan MADANI Kelima Tahun 2027](https://www.mof.gov.my/portal/ms/berita/ucapan/ucapan-belanjawan-madani-kelima-tahun-2027).
The Edge Malaysia — [Malaysia’s debt service bill to hit RM61b in 2027](https://theedgemalaysia.com/node/821111).
